Była to pierwsza w dziejach spisanej historii bitwa między wojskami polskimi a niemieckimi i pomorskimi. 24 czerwca 972 roku rozegrała się bitwa pod Cedynią.
W drugiej połowie X wieku ziemia, na której znajdowała się między innymi Cedynia, była zróżnicowana pod względem plemiennym, lecz niepodważalnym faktem jest to, że mieszkańcy Pomorza Zachodniego należeli do szczepu słowiańskiego. Wcześniej, około IV w. p.Ch., w efekcie wędrówki ludów, osiedlili się tu (od Wisły aż po Ren) wschodniogermańscy Burgundowie (choć zdania naukowców w tej kwestii są podzielone, część z nich uważa, że tereny te „od zawsze” były słowiańskie). Burgundów w V wieku zaczęli wypierać na zachód Hunowie (lud turecki z Azji Środkowej), ułatwiając ekspansję Słowian, którzy w VI-VII w. dotarli ze wschodu aż nad Łabę.
Na terenach zachodnich byli to głównie Wieleci (wchodzący skład Słowian połabskich), a zwłaszcza Pomorzanie, w tym Wolinianie i Pyrzyczanie A więc - jak widać - nie Polacy, którzy stanowią odrębną grupę wśród lechickiej grupy Słowian zachodnich. Polanie, którzy bez wątpienia byli naszymi protoplastami i zamieszkiwali tereny dzisiejszej Wielkopolski, stanowili właśnie tę część, która najwcześniej odnalazła powiązania pomiędzy spokrewnionymi plemionami słowiańskimi, dążąc tym samym do zjednoczenia ich pod jednym sztandarem, który miał dzierżyć Mieszko I.
Ekspansja, do jakiej dążył pierwszy książę nowo powstałego państwa, stawała się coraz poważniejszym zagrożeniem zarówno dla Niemców mieszkających na zachodzie, jak i dla tych plemion, które po 966 roku nie chciały wraz z Mieszkiem I przyjąć chrześcijaństwa.
Rok po chrzcie Polski doszło do podpisania sojuszu przez Mieszka I oraz cesarza niemieckiego Ottona I. Książę polski, umocniony podpisanym paktem w latach 967-972, prowadził walki o przyłączenie do swojego państwa Pomorza Zachodniego, gdzie walczył z Wolinianami i Redarami.
Gdy 24 czerwca doszło do bezpośredniego starcia pomiędzy wojami Mieszka I w liczbie około 4 tysięcy i znacznie słabiej zorganizowanymi plemionami, które za wszelką cenę chciały utrzymać autonomię, do walki postanowili przyłączyć się margrabiowie Marchii Wschodniej: Hodon i Zygfryd. Wprowadzili oni do bitwy regularne wojsko.
Jeżeli oprzeć się na przekazach pierwszych kronikarzy, Polacy zaskoczyli przeciwnika w zasadzką. Część wojów, udając ucieczkę, wciągnęła Niemców w wąski przesmyk między bagnistym korytem rzeki a wysoką skarpą. Uderzenie sił głównych pokonało rozciągniętą kolumnę. Zwycięstwo było nasze.
Żadna ze stron nie broniła wówczas swych rdzennych ziem. Był to obszar ostrej rywalizacji - bardziej polsko-pomorskiej i niemiecko-pomorskiej niż polsko-niemieckiej. Zresztą Piastowie wkrótce w przymierzu z niemieckim cesarzem Ottonem III brali udział w wyprawach przeciw słowiańskim Wieletom. W 1005 roku sami Pomorzanie (a nie Niemcy) oderwali Pomorze Zachodnie od Polski. Ponad 100 lat później Bolesław Krzywousty ponownie krwawo podbił pomorskich braci Słowian na około 70 lat, po czym przegrał rywalizację o te ziemie z Duńczykami, którzy później z kolei utracili dziejową pałeczkę na rzecz Niemców.
Dodaj do ulubionych | 
Ustaw jako startową
Była to pierwsza w dziejach spisanej historii bitwa między wojskami polskimi a niemieckimi i pomorskimi. 24 czerwca 972 roku rozegrała się bitwa pod Cedynią. 
